|
|
Traducción da adaptación realizada dun conto Anónimo por Rosana Valentini, de San Luís, Arxentina
Personaxes:
Obra: Fai moitísimo anos nun afastado país había un rei, ao que lle gustaba pouco compartir e cada día tiña máis riquezas, se algo lle gustaba e non llo vendían, quitáballos porque era o rei… Este rei chamábase Pausodio e tiña de todo, montóns de ouro, castelos, gando, cadros, estatuas e unha bela muller que o amaba e chamábase Endibia. (Mentres se din estas palabras os nenos van dando voltas e bailando ao redor dos reis caracterizados dos elementos nomeados, a raíña acomódase docemente ao seu lado). Retíranse da escena os elementos e o gando e quedan o rei e a súa esposa: Rei:-Amada miña que bela flor tes no cabelo. Raíña:- Regaláronma os nenos felices do pobo. Rei:- Ti amas as flores que son belas como ti. RAÍÑA:- Si amo todo o que me rodea, incluído a ti (e vaise). O rei sae a camiñar polos seus dominios (aparecen os nenos caracterizados dos elementos que se nomean, bailan e vense felices) e comeza a observar aos nenos xogando, as belas árbores e os seus doces froitos, as bolboretas, o sol, o río …e mentres camiña pensa que a súa esposa sería moi feliz con todas aquelas cousas belas ao seu lado todo o tempo, e segue pensando…regresa ao seu castelo (saen de escena as árbores, flores e bolboretas). (Na sala do castelo atópase o rei pensativo) O rei segue pensando e chama a… Floropio o seu mago de confianza (entra Floropio vestido cunha túnica un pouco engurrada e cun chapeo de cono torto, tropeza e cae ao pé do rei). Rei: _Pero Floropio estas non son formas de presentarse ante o rei. Floropio: _Síntoo reiciño pero esa lagartixa non se deixaba arrincar as patas para facer unha pócima máxica para que me creza o rabo. Rei: Ben, Floropio basta de bobadas e dicídeme unha cousa. Floropio: Unha cousa reiciño. REI: NON home, contéstame isto. Floropio: Son todo orellas. Rei: ¿Eu son o rei de todo? Floropio: Non reiciño de todo non… non sodes o rei do sol, do río, das flores, dos paxaros, do sorriso dos nenos, das árbores, dos froitos… Rei: Eu quero todas esas cousas no meu xardín para a miña esposa e para min, quero ser o rei de todo ¡non de case todo! Floropio: non se pode iso… Rei: Eu quéroo e lisca non te necesito máis… (Floropio facendo un xesto de tolemia vaise) Rei: ¡Catalogo ¡ (O rei chama ao seu servidor e este entra correctamente e fai unha reverencia) Rei: CATALOGO quero que me traias as árbores do bosque, os paxaros, as bolboretas, as flores, o río, a lúa, o sol, as estrelas e o sorriso dos nenos… Catalogo: (atónito) Pero señor iso…. Rei: non che dixen que opines, tráemo… (O rei *ofuscado retírase) Catalogo: (Mentres escribe nun papel) vaise a armar un lío, en fin (dá unha palmada e aparecen tres serventes) Catalogo: Tráianlle ao rei todo isto, como poidan e rápido. (Os serventes asombrados corren e saen de escena e detrás vaise Catalogo) Os serventes do rei obedeceron as ordes e gardaron os sorrisos dos nenos, as flores, as plantas, as bolboretas, a lúa, o sol, o río e as estrelas. (Aparecen en escena árbores, flores, bolboretas, río, paxaros, sol, lúa, estrelas e nenos xogando, os serventes entran correndo e un arrinca as árbores e sácaos de escena o outro atrapa a bolboreta e regresa en procura das flores, o outro enche un balde con auga do río e logo nunha caixiña pon o sorriso dos nenos, outro saca o sol e o neno que o sostén agáchase e ocorre o mesmo coa lúa e as estrelas)(Todos saen de escena primeiro os serventes e logo os nenos que quedan) No salón do castelo depositan todas as cousas pedidas e un pouco tristes retíranse… A raíña entra ao salón e moi triste séntase nunha cadeira de brazos a chorar de pena. O rei achégase á súa amada e ela non o mira… observa as cousas e ve que o sol e a lúa non brillan, que os paxaros non trinan, que as plantas se marchitan e os seus froitos achícanse, que as bolboretas non voan e as flores palidecen, que o río nun balde non parece río, e os sorrisos….os sorrisos nunha caixa….non son sorrisos….que espanto ¡ que pasa?.... Asustado chama ao mago Rei: _ Floropioooooooo¡¡¡¡ Floropio: _ Acá estou por que tanto berro?? Rei: _ Mira, está todo mal, a miña esposa esta enferma de tristeza e tería que estar feliz porque eu son o rei de todo…QUE PASA??(chorando) Floropio: _É que estas cousas teñen dono e non me deixaches dicircho antes… Rei: _ Eu non son o dono? Floropio: _ (Nega coa cabeza e sinala á moza vestida de verde que entra) Natureza: _ Eu son a dona, protéxoos e alégroos, fago brotar as plantas e trinar os paxaros para que rían os nenos e a túa esposa. Rei: _ Quen é? Natureza: _ Son a Nai Natureza e están todos tristes porque están en cativerio.. Rei:_ Que barbaridade¡ ¡que fixen? Quixen darlle á miña esposa o mellor e enfermeina de tristeza, ¡¡quero ser o rei de case todo!!. ¡¡¡Axúdame!!! Natureza:_ (Toca a cada un coa súa variña e volven á vida) A natureza fixo que todos se alegrasen novamente, entón a raíña levantouse moi leda e abrazou ao rei… (Entran todos en escena e rodean aos reis) Rei:_ A partir de hoxe dareilles todo o que teño aos nenos para que nunca deixen de sorrir e coidaremos día e noite aos seres do bosque para que nunca deixen de alegrarnos.
TODOS FESTEXAN E OS REIS ABRAZADOS SAÚDAN CON ELENCO FIN |
|
|
|
